Μπλούζ με σφιγμένα δόντια

tainies_blouz.jpg

1972, φιξιόν-ντοκιμαντέρ, 16 mm και 35 mm, έγχρωμη, 85΄

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: ΡΟΒΗΡΟΣ ΜΑΝΘΟΥΛΗΣ
Σενάριο: ΚΛΟΝΤ ΦΛΕΟΥΤΕΡ, ΡΟΒΗΡΟΣ ΜΑΝΘΟΥΛΗΣ
Ηθοποιοί: ΑΜΕΛΙΑ ΚΟΡΤΕΖ, ΜΠ. ΜΠ. ΚΙΝΓΚ, ΟΝΙΚ ΛΙ, ΡΟΛΑΝΤ ΣΑΝΤΣΕΖ, ΤΖΙΜΙ ΧΑΦ, ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΛΕΡΟΪ ΕΒΑΝΣ, ΣΟΝΙ ΤΕΡΙ, ΜΠΡΑΟΥΝΙ ΜΑΚ ΓΚΙ, ΜΠΑΝΤΙ ΓΚΑΪ, ΤΖΟΥΝΙΟΡ ΓΟΥΕΛΣ, ΡΟΥΣΒΕΛΤ ΣΑΪΚΣ, ΜΠΟΥΚΑ ΓΟΥΑΪΤ, ΜΑΝΣ ΛΙΠΣΚΟΜΠ, ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΙΤ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ, ΓΟΥΟΤΕΡ «ΦΙΟΥΡΙ» ΛΙΟΥΙΣ
Εταιρείες Παραγωγής : Neyrac Films
Φωτογραφία: ΦΩΤΗΣ ΜΕΣΘΕΝΑΙΟΣ, ΛΟΥΙ ΣΟΥΛΑΝΕ
Μοντάζ: ΝΤΟΜΙΝΙΚ ΚΟΛΟΝΑ, ΟΛΙΒΙΕ ΓΚΡΕΓΚΟΥΑΡ
Χρονολογία παραγωγής: 1972
Χώρα παραγωγής: ΓΑΛΛΙΑ
Γλώσσα: ΑΓΓΛΙΚΑ, ΓΑΛΛΙΚΑ
Διάρκεια: 85′
Εικόνα : Έγχρωμη – 16mm & 35mm
Είδος ταινίας: ΦΙΞΙΟΝ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
Διανομή: ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά πρόσωπα, που δείχνουν «αποσπάσματα από τη ζωή τους» για την κάμερα, στο σπίτι τους στο Χάρλεμ και το Μπρονξ. Η «υπόθεση» παρατίθεται σε πλάνα γυρισμένα με ηλικιωμένους μουσικούς του μπλουζ. Οι διάλογοι είναι αυτοσχεδιασμένοι.

  • Βραβείο Κριτικής στις Βρυξέλλες.
  • Το νέο αντρόγυνο που εμφανίζεται στην ταινία έπαιζε στο θεατρικό έργο «Παραβάν» του Ζαν Ζενέ, που σκηνοθέτησε ο Μίνως Βολανάκης στο Μπρούκλιν.

___________________________

Κριτικές

L’EXPRESS
Μια Μαύρη με πρόσωπο πλυμένο από το νερό του χρόνου, ένα χέρι που ξαναβρίσκει τη μνήμη του κατά μήκος των φαγωμένων πλήκτρων του λείψανου που κάποτε ήταν πιάνο. Κι αυτή η μουσική η ξεκούρδιστη, που κουρδίζεται πάνω στις καρδιές μας. Είναι η μαμά, μια γυναίκα του Χάρλεμ. Η κάμερα που είναι μπροστά της είναι σαν να μην υπήρχε, απούσα, όπως θα ήμασταν κι εμείς χωρίς αυτήν. Ένα από τα θαύματα αυτής της ταινίας είναι ότι δεν κάνει κανέναν από μας ξένο ή ματάκια. Η ταινία είναι φτυστή η εικόνα του Χάρλεμ και μας μιλάει γι’ αυτά που το κάνουν να υποφέρει: έρωτας, επιθυμία, μοναξιά, απελπισία, φτώχεια… Τους αγαπάμε αυτούς τους ανθρώπους. Κάτι ξεσπάει, πράγματι, και κομματιάζεται πολύ βαθειά μέσα μας, η ψυχή μάλλον.
Claude Mauriac

LHUMANITÉ
Το «Μπλουζ με σφιγμένα δόντια», πέρα από την αξία του σαν ντοκουμέντο, γίνεται μια πολύ όμορφη και πολύ πονεμένη ερωτική ιστορία. Έχουμε εδώ ένα πρωτότυπο στυλ, ένα διαρκές ηλεκτρικό κύκλωμα ανάμεσα σε δυο κινηματογραφικούς τρόπους αφήγησης, με διακεκομμένους ρυθμούς. Η διαθεσιμότητα γι’ αυτό που βλέπεις και ακούς, σαν αναγκαστική έμπνευση για την αναπαραγωγή από την φιξιόν των βιωμάτων, που το θέαμα της εξωτερικής πραγματικότητας δεν σου προσφέρει ποτέ, κάνουν το «Μπλουζ με σφιγμένα δόντια» ένα από τα πιο προσωπικά φιλμ που μπορείς να δεις σήμερα, αλλά και από τα πιο αποκαλυπτικά για την κοινωνική μοίρα μιας ολόκληρης κοινότητας που καταπιέζεται.
Albert Cervoni

COMBAT
Από τις πρώτες εικόνες του «Μπλουζ με σφιγμένα δόντια», ένας άνεμος ομορφιάς περνάει στην οθόνη. Η κάμερα μας οδηγεί κατευθείαν σε μια φυλακή μαύρων στο Τέξας. Μετά από αυτό το πρεζενερίκ, που μας βάζει στην ιδανική ατμόσφαιρα για την ιστορία που θα παρακολουθήσουμε, αρχίζει η δράση μ’ έναν τόσο απλό και συγκινητικό τρόπο όσο ένα αληθινό μπλουζ. Η πρωτοτυπία αυτού του ωραιότατου φιλμ έγκειται στο ότι γυρίστηκε στο ίδιο το σπίτι των ηθοποιών που όλοι τους είναι μια πραγματική οικογένεια και αναπαριστούν την ίδια τους τη ζωή. Η σκηνή όπου η Αμέλια Κορτέζ διηγείται τη ζωή της είναι ένα σκέτο αριστούργημα.
D. Demètre

LE MONDE
Χώρια που είναι μια στάση και άποψη κινηματογραφική και ταυτόχρονα ηθική, αυτό το φιλμ σε κρατάει με το βλέμμα του, το ύφος του, με μια ευαισθησία σπαραχτική. Αυτό το φιλμ το φτιαγμένο με γνώση δεν έγινε για τις περιέργειες η για τις ενοχλητικές μόδες που συνθέτουν τα παρισινά σουξέ κακής ποιότητας. Είναι η κινηματογραφική μπαλάντα, σε φόρμα των μπλουζ, των αμερικανών μαύρων, που θα τους λέγαμε παρίες.
Jacques Siclier

LE POINT
Αυθεντικό. Οι βετεράνοι των μπλουζ αργοπεθαίνουν στη σκιά των γκέτο και –όπως ο Φελίνι για τους κλόουν– ο Μανθούλης πήγε να συλλέξει τους τελευταίους τους αναστεναγμούς. Σοφό μωσαϊκό, από το Χάρλεμ στη Νέα Ορλεάνη: κουβέντες, ντοκουμέντα, σκηνές φιξιόν, τραγούδια της φυλακής.
Jacques Loew

TÉLÉRAMA
Η φιξιόν έρχεται φυσιολογικά. Συνέχεια την ξεχνάς, κομματιάζεται, ανασυντίθεται, εναλλάσσεται. Και τότε ανακαλύπτεις την εκπληκτική ακρίβεια με την οποία ο σκηνοθέτης πέτυχε το μοντάζ του.
Christine de Montvalon

LESOIR
Ένα κλασικό πια ντοκουμέντο πάνω στα αληθινά αμερικάνικα μπλουζ, αυτά που γεννιούνται αυθόρμητα στα χείλη των ξεχασμένων της αμερικάνικης κοινωνίας. Σκηνοθετημένο από τον Ροβήρο Μανθούλη, ένα φιλμ αυθεντικό όπου η φιξιόν ανακατεύεται με πολλή λεπτότητα με την κοινωνιολογική ανάλυση.
(Επ’ ευκαιρία της βράβευσης του «Μπλουζ με σφιγμένα δόντια» από την Ένωση Κινηματογραφικών Κριτικών Βρυξελών, μαζί με το «Γάμο της Μαρίας Μπράουν» του Φασμπίντερ και το «Κοπάδι» του Γκιουνέι, σαν καλύτερες ταινίες της χρονιάς).

THE OBSERVER
Εξ αιτίας μιας διανομής γνωστών σταρ, θέλησα να παραβρεθώ στην ειδική προβολή του «Μπλουζ με σφιγμένα δόντια» και δοκίμασα μια πραγματική έκπληξη. Αυτό το φιλμ, γαλλικής παραγωγής, σκηνοθετημένο από τον Έλληνα Ροβήρο Μανθούλη, φωτίζει την ανθρώπινη ιστορία που περιγράφουν και λαμπρύνουν τα μπλουζ. Οι μονόλογοι της εκπληκτικής Αμέλια Κορτέζ, που παίζει την μητέρα του νεαρού αντι-ήρωα, εμπνευσμένοι χωρίς αμφιβολία από τα προσωπικά της βιώματα, με συγκίνησαν περισσότερο από ό,τι άλλο είδα ή άκουσα φέτος στις Κάννες.
George Melly
(ανταπόκριση από το Φεστιβάλ Κανών)

ΧΑΡΑΥΓΗ (Κύπρου)
Ο Ροβήρος Μανθούλης πλησιάζει τους τυραννισμένους της Βόρειας Αμερικής, τους μαύρους, μέσα απ’ τα τραγούδια τους (…). Τα μπλουζ μιλάνε για τον βαρύ μόχθο, τον καθημερινό αγώνα της ζωής, τις λαχτάρες, τις ελπίδες, τις πίκρες, τις απογοητεύσεις και για τον έρωτα. Κάπου, «μέσ’ απ’ τα δόντια», λένε και κάτι άλλο. Αφήνουν να ξεφεύγει η οργή για τη σκληρή μοίρα όπου καταδικάζει τους αποδιωγμένους της η κοινωνία (…).
Ο συμπατριώτης μας σκηνοθέτης αναπτύσσει επιδέξια το μουσικό θέμα του, πλέκοντάς το γύρω από μια ρεαλιστική ιστορία ενός φτωχού, νεαρού μαύρου, που έκανε μερικά χρόνια για κλεψιά στη φυλακή, και μάταια τώρα προσπαθεί να βρει δουλειά και να στρώσει τη ζωή του. Ακολουθώντας τους ήρωες του έργου, ο φακός περνά μέσα από τους τόπους όπου γεννήθηκαν κι αναπτύχθηκαν τα μπλουζ, τις φτωχογειτονιές των αμερικανικών μεγαλουπόλεων, τις ταβέρνες και τα καμπαρέ της Νέας Ορλεάνης. Το περιβάλλον, η εποχή στήνονται σωστά, αληθινά, με την ακρίβεια και τη λιτότητα της βαθιάς γνώσης και της τέχνης. Τα πρόσωπα, σκαμμένα απ’ τη βιοπάλη και την τυράγνια της ζωής, έχουν άπειρη γνησιότητα. Και τα τραγούδια ξεπετιούνται πάνω σ’ αυτόν τον καμβά με άνεση και φυσικότητα. Είναι μια πρωτότυπη, εξαιρετική δουλειά, πάνω σ’ ένα πολύ δύσκολο στον χειρισμό θέμα. Θαυμάσια έχει υπηρετήσει τη φωτογραφία ο οπερατέρ Φώτης Μεσθεναίος.

__________________________

Ένα άρθρο της Βένας Γεωργακοπούλου (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 30/03/2006)

Οι ρεμπέτες του μπλουζ

Οταν το ντοκιμαντέρ του Ροβήρου Μανθούλη «Le blues entre les dents» (Μπλουζ με σφιγμένα δόντια) βγήκε στις ελληνικές αίθουσες, είχε μόλις πέσει η χούντα. Μουσική και πολιτική ήταν στο μυαλό όλων μας ένα. Η αίσθηση που έκανε τότε η πρωτοποριακή κινηματογραφική δουλειά του συμπατριώτη μας που διέπρεπε στη Γαλλία είναι από αυτές που δεν ξεχνιούνται εύκολα.

Επειτα από τριάντα τρία χρόνια το αθηναϊκό κοινό θα έχει την ευκαιρία να ξαναδεί το ιστορικό ντοκιμαντέρ σε καινούργια κόπια χάρη στη συντήρησή της από τα Archives Francaises du Film (Γαλλικά Κινηματογραφικά Αρχεία) και το πρόγραμμα διατήρησης παλαιών ταινιών του γαλλικού υπουργείου Πολιτισμού. Θα προβληθεί στο πλαίσιο του 7ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας (Σάββατο, 1 Απριλίου, 17.45 μ.μ. και Κυριακή, 9 Απριλίου, 6 μ.μ. στον «Απόλλωνα»), ενώ από χθες κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις «Εξάντας» και ένα ομώνυμο βιβλίο. Ο Ροβήρος Μανθούλης αφηγείται «σαν σε μια μεγάλη νουβέλα την περιπέτεια της ταινίας, αλλά και την περιπέτεια των μαύρων και της μουσικής τους: Δεν ξεχνιούνται αυτά τα πράγματα», μας λέει, «είναι γραμμένα στη μνήμη μου σαν να τα έζησα χθες».
Στις ρίζες της μουσικής
Είναι γνωστό ότι ο Ροβήρος Μανθούλης έχει μια στενή σχέση με τα μουσικά ντοκιμαντέρ. Εχει γυρίσει πολλά και έχει ταξιδέψει αναζητώντας τις ρίζες της μουσικής στα πιο διαφορετικά, αλλά και εξωτικά μέρη, από την Ιρλανδία και τη Σικελία μέχρι την Αίγυπτο και την Υεμένη. Το «Μπλούζ με σφιγμένα δόντια» είναι, όμως, μια ξεχωριστή περίπτωση.
Γεννήθηκε, όπως μας λέει ο Ροβήρος Μανθούλης, χάρη σε μια παραγγελία ενός νέου καναλιού, του Τρίτου Καναλιού της γαλλικής τηλεόρασης (FR3), που σχεδίαζε την επίσημη έναρξή του με αυτό -κι έτσι κι έκανε. Ο σκηνοθέτης, που είχε σπουδάσει ένα διάστημα στην Αμερική και αγαπούσε πολύ τα μπλούζ, είχε πολλές φιλοδοξίες για το ντοκιμαντέρ και τις κυνήγησε.
«Το «Μπλουζ με σφιγμένα δόντια» είναι το πρώτο πείραμα για ένα ντοκιμαντέρ-φιξιόν», μας λέει. «Την εποχή εκείνη ο Μίνως Βολανάκης είχε ανεβάσει το έργο του Ζενέ «Les paravents» στο Μπρούκλιν με μαύρους ηθοποιούς και μου σύστησε ένα ζευγάρι ηθοποιών. Στο σπίτι του, στο Χάρλεμ, έστησα μια ιστορία, οι ηθοποιοί μου, δηλαδή, ανασυγκρότησαν στην ταινία την ίδια τη ζωή τους με τη μουσική να είναι ένα βασικό κομμάτι της».
Η δεύτερη «πρωτιά» του καλού σκηνοθέτη ήταν πιο δύσκολη. «Μέχρι τότε δεν είχε γυριστεί κανένα ντοκιμαντέρ αποκλειστικά αφιερωμένο στα μπλουζ. Εψαξα να βρω ανάλογο υλικό και δεν βρήκα, εκτός από τηλεοπτικές εκπομπές με ορχήστρες. Εγώ, όμως, ήθελα να βρω τον Παπαϊωάννου και τον Βαμβακάρη της Αμερικής. Και ταξίδεψα, έχοντας κάμεραμαν τον συμπατριώτη μας Φώτη Μεσθεναίο, σε όλη τη χώρα, Δύση και Ανατολή: Χάρλεμ, Σαν Φρανσίσκο, Τέξας, Σικάγο, Μέμφις, Βιρτζίνια, Νέα Ορλεάνη. Πήγα και τους βρήκα παντού όπου τραγουδούσαν, στα στέκια τους, δεν τους έστησα μπροστά στην κάμερα».

Ολοι οι μύθοι του μπλουζ

Και είναι πολλοί οι μύθοι του μπλουζ που μιλάνε, αλλά και παρουσιάζουν τη μεγάλη τους τέχνη στο ντοκιμαντέρ του Μανθούλη: ΒΒ King, Sonny Terry, Buddy Guy, Jimmy Streeter, Bukka White, Walter Lewis. «Πέρασα τρεις μέρες παρέα με τον ΒΒ King. Συνάντησα τον Mance Lipscomb, που είχε αρχίσει να γράφει μπλουζ το 1910 και ήταν τότε στα 80 του χρόνια. Πέθανε τρία χρόνια αργότερα», θυμάται ο σκηνοθέτης. «Από όλους αυτούς που γνώρισα, μόνο δύο τραγουδάνε ακόμα». Θυμάται ότι έκανε γυρίσματα στη φυλακή Ricker’s Island της Νέας Υόρκης. «Εννέα στους δέκα μπλούζμεν είχαν κάνει φυλακή», λέει.

Ακολουθώντας, άλλωστε, το ντοκιμαντέρ την ιστορία του μπλουζ αποκαλύπτει τη μοίρα ενός λαού, που βγήκε από τη σκλαβιά και έναν αιώνα μετά βρισκόταν ακόμα στα γκέτο και τις φυλακές. «Τα μπλουζ είναι μια μουσική κραυγή», λέει ο Ροβήρος Μανθούλης, «οι μπλούζμεν τραγουδάνε ανάμεσα από τα δόντια, με σφιγμένα δόντια, τη χαρά τους και τον πόνο τους».

Το «Μπλουζ με σφιγμένα δόντια» βγήκε δύο φορές στις γαλλικές αίθουσες το 1973 και πέρυσι με την καινούργια του κόπια κερδίζοντας διθυραμβικές κριτικές. Μήπως είναι καιρός να ξαναβγεί και στις αθηναϊκές αίθουσες;

ΒΕΝΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

______________________________________________
«Mπλουζ με σφιγμένα δόντια», ένα παράτολμο οδοιπορικό

Tου Δημητρη Pηγοπουλου

«Φτάσαμε στην πόρτα του Φέρι κατά τις 10 τη νύχτα και φυσικά τον ξυπνήσαμε. Aλλο που δεν ήθελε, όπως αποδείχθηκε. Hταν ένας νεανικός γεράκος που είχε χάσει του πόδι γιατί τον πάτησε ένα φορτηγό την ώρα που σκούπιζε ένα δρόμο στο Mέμφις. Γιατί αυτή ήταν η δουλειά του φημισμένου αυτού μπλούζμαν. Δημοτικός οδοκαθαριστής».

Oταν ο Pοβήρος Mανθούλης ανέλαβε να γυρίσει στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ένα ντοκιμαντέρ για τα μπλουζ, παραγγελία του νεοσύστατου, τότε, τρίτου καναλιού της γαλλικής τηλεόρασης, βάδιζε στα τυφλά. Δεινός γνώστης της μουσικής, αλλά και της αμερικανικής ζωής ήταν ο πρώτος σκηνοθέτης στον κόσμο που θα επιχειρούσε το αδιανόητο: ένα κινηματογραφικό οδοιπορικό στην ιστορία των μπλουζ, φιλοδοξία που υπαγόρευε σειρά παρακινδυνευμένων υποχρεώσων. Oπως να κυκλοφορήσει οπλισμένος στο Xάρλεμ ή να μπει στις φυλακές της Nέας Yόρκης με ψεύτικη άδεια.

Ξεχασμένοι

Kαι δεν ήταν μόνο αυτό. Aνήμποροι ηλικιωμένοι ή ξεχασμένοι από τον Θεό, οι περισσότεροι, όπως ο Γουόλτερ Φέρι, που τους άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του στο Mέμφις χωρίς καμία προειδοποίηση, έμεναν σε άγνωστες διευθύνσεις χωρίς τηλέφωνο, στην καρδιά κάποιου καταθλιπτικού γκέτο.

Eνα από τα δύο ντοκιμαντέρ του Eλληνα σκηνοθέτη που γυρίστηκαν εκείνη την εποχή προβλήθηκε την περασμένη εβδομάδα στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Kινηματογράφου. Kαι τι σύμπτωση! Aυτές τις ημέρες κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Eξάντας» η γραπτή μαρτυρία του παράτολμου οδοιπορικού με τον τίτλο «Mπλουζ με σφιγμένα δόντια».

Kαχυποψία

Tαξιδεύοντας στην Aμερική για τα γυρίσματα των ντοκιμαντέρ η ομάδα της γαλλικής τηλεόρασης με επικεφαλής τον Pοβήρο Mανθούλη πέτυχε τα μπλουζ σε μια περίοδο απαξίωσης. «Oι περισσότεροι μαύροι τα μισούσαν, τους θύμιζαν την εποχή της δουλείας, προτιμούσαν τη μουσική των λευκών για να ξεφύγουν από την απομόνωση των γκέτο», εξηγεί ο P. Mανθούλης. H αναβίωση των μπλουζ στη Mεγάλη Bρετανία των σίξτις δεν είχε φτάσει στην Aμερική. Mόνο ένας μπλούζμαν, ο Mπι Mπι Kινγκ, μπορούσε να ζει από τη δουλειά του. Oλοι οι άλλοι είχαν εξαφανιστεί.

«Tο μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν να βρεις αυτούς τους ανθρώπους, και μετά, αφού τους βρεις, να τους πλησιάσεις», θυμάται σήμερα ο Pοβήρος Mανθούλης. «Hταν μια δύσκολη εποχή, μεσουρανούσαν οι «Mαύροι Πάνθηρες» που δεν επέτρεπαν την εισβολή λευκών στα γκέτο. Στο Xάρλεμ είχες παντού την αίσθηση του κινδύνου, κάθε δρόμος και μία συμμορία». Tελικά, αυτό που έσωσε την κατάσταση ήταν η γαλλική καταγωγή του συνεργείου. Yπήρχε ανάμεσα στις κοινότητες των μαύρων μία πολύ ρομαντική εικόνα για τους Γάλλους, εξαιτίας της πολύ καλύτερης μεταχείρισης που είχαν οι ομόφυλοί τους στη Γαλλία. «Oταν τους λέγαμε ότι ερχόμασταν από τη Γαλλία, τα πρόσωπα μαλάκωναν, οι πόρτες άνοιγαν». Kι από την καχυποψία και τον φόβο περνούσαμε στα πολύ δυνατά συναισθήματα. «Eβλεπες τη συγκίνηση στα μάτια τους. Ξεχασμένοι για χρόνια, έβλεπαν ξαφνικά μία χούφτα άγνωστων ανθρώπων να ενδιαφέρεται για τη ζωή τους. Hταν πολύ σημαντικό να τους αποδεχθεί κάποιος, έστω και λίγο πριν από το τέλος».


2 thoughts on “Μπλούζ με σφιγμένα δόντια

  1. Παράθεμα: Το ΜΠΛΟΥΖ ΜΕ ΣΦΙΓΜΕΝΑ ΔΟΝΤΙΑ στην Κρήτη « Ροβήρος Μανθούλης

  2. Παράθεμα: "Le Blues Entre Les Dents"/"Blues Under the Skin" Ροβήρος Μανθούλης - Music Explorations

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s