Για το Μάη του 68

Οι κάρτες του Ροβήρου

Μια δήλωση του Ροβήρου Μανθούλη στη εφημερίδα Ελευθεροτυπία της 27/04/2008

«Αυτός ο Μάης, σε μας τους Ελληνες της εξόριστης διασποράς, μας ήταν απαραίτητος. Πιο απαραίτητος κι απ’ ό,τι στους Γάλλους. Εγώ ήμουν εκεί ήδη από το ’67 -είχα μόλις γυρίσει το «Πρόσωπο με πρόσωπο», μια ταινία προφητική για το επερχόμενο πραξικόπημα. Θυμάμαι πως οι φοιτητές ξερίζωναν τις τετράγωνες πέτρες από τα καλντερίμια για να κάνουν τα οδοφράγματα και παράλληλα έγραφαν καταπληκτικά συνθήματα στους τοίχους που θα μπορούσαν να τα είχαν γράψει ο Αραγκόν ή ο Καβάφης. Τα δε εργαστήρια της Σχολής Καλών Τεχνών γέμισαν την πόλη με αριστουργηματικές αφίσες που τώρα τις κυνηγάνε οι συλλέκτες. Με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο είχαμε μάλιστα φτιάξει καρτ ποστάλ με τις αφίσες και τα σλόγκαν στους τοίχους και τις τυπώσαμε σε χιλιάδες αντίτυπα, αλλά τα βιβλιοπωλεία φοβόντουσαν να τις πουλήσουν και τις αφήσαμε προσωρινά σε ένα υπόγειο…

»Τριανταεννιάχρονος τότε, παρακολουθούσα τις οδομαχίες από την πλατεία της Εκκλησίας του Σεν Ζερμέν. Η εικόνα που μου έμεινε από όλη αυτήν την επανάσταση, διότι επανάσταση ήταν, είναι οι ολοήμερες και ζωηρές πολιτικές συζητήσεις στους δρόμους έξω από τη Σορβόνη, η ανάγκη που είχαν οι νέοι να εκφραστούν σαν να ήταν χρόνια φυλακή. Αυτό που άφησε στις μελλοντικές γενιές ο Μάης ήταν κυρίως η ανάγκη αμφισβήτησης της κάθε εξουσίας -της κρατικής, της κομματικής, της τραπεζικής, της συνδικαλιστικής, ακόμα και της πατρικής.

»Αν δεν είχε γίνει ο Μάης του ’68, δεν θα είχε γίνει το Πολυτεχνείο με τον τρόπο που έγινε, την αναρχική διάστασή του. Υπ’ αυτήν την έννοια δεν υπάρχει διάψευση. Βέβαια, οι νέοι μεγαλώσανε, εντάχθηκαν στην κοινωνία, παίρνουν τον μισθό τους, πάνε διακοπές. Αλλα αυτή είναι μια φυσική συνέπεια: το λουλούδι κάποια στιγμή γερνάει, αλλά οι σπόροι του μένουν και θα συνεχίσουν να ανεβαίνουν προς τον ουρανό».

Και δέκα χρόνια πριν στα ΝΕΑ (8/5/1998)

ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΟΥ ΚΑΡΤΙΕ ΛΑΤΕΝ ΕΒΓΑΖΑΝ ΚΑΡΕΚΛΕΣ ΣΤΑ ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ ΚΑΙ ΧΑΖΕΥΑΝ ΤΙΣ ΟΔΟΜΑΧΙΕΣ

Όλοι ήθελαν να τον ζήσουν

ΡΟΒΗΡΟΣ ΜΑΝΘΟΥΛΗΣ

Δεν μπορώ να πω ότι ήμασταν εξόριστοι, γιατί οι μισοί από τους φίλους μου με είχαν πάρει από πίσω. Απλώς αλλάξαμε καφενείο. Απ’ το Βυζάντιο βρεθήκαμε στο Σεν-Κλοντ. Τι γυρεύαμε τόσοι Λαρισινοί στην Ύδρα;ΕΜΑΣ μας ακολουθούσε ο Απρίλης ο σκληρός του ’67 και ξαφνικά βρεθήκαμε στο Μάη τον τρυφερό του ’68. Τρυφερός, γιατί τα Γαλλόπουλα ξήλωναν το καλντερίμι σαν να ήταν ανθόκηπος. Και πέταγαν τις τετράγωνες πέτρες σαν να ήταν λουλούδια. «Σ’ αγαπώ!!! Ω! Πες μου το μ’ ένα μπουκέτο πέτρες!». Ήταν ένα από τα συνθήματα που έγραφαν οι φοιτητές στους τοίχους. Κανένα από τα συνθήματα δεν ήταν ανορθόγραφο. Μου έκανε εντύπωση. Οι ανορθόγραφοι είχαν ίσως άλλα καθήκοντα. Οι σπουδαστές της Σχολής Καλών Τεχνών, για παράδειγμα, είχαν κλειστεί στο εργαστήρι της Σχολής (το Λαϊκό Ατελιέ της τέως Σχολής Καλών Τεχνών, όπως το μεταβάφτισαν) και τύπωναν αφίσες. Που όλες σχεδόν έγιναν διάσημες. Και σήμερα αγοράζονται από τους συλλέκτες σε αστρονομικές τιμές. Δεν υπάρχει Έλληνας εξόριστος που να μην έχει αφίσα από τον Μάη του ’68. Ο Γκούφας, μάλιστα, έχει και συλλογή από πέτρες. Είναι σίγουρα αυτές που λείπουν από το καλντερίμι της οδού Σεν-Ζακ. Εκεί που κόντεψα να στραμπουλίξω το πόδι μου τρέχοντας προχθές να δω τον Καβάφη του Σμαραγδή.Τον Μάη του ’68 κανείς δεν σκεφτότανε γιατί έγινε ο Μάης του ’68. Όλοι ήθελαν να τον ζήσουνε. Να είναι εκεί. Αριστεροί, δεξιοί και όσοι κεντρώοι μπορεί να υπάρχουν. Η νεολαία των μεγαλοαστικών σπιτιών του Σανς-Ελιζέ έτρεχε να πάρει μέρος στα οδοφράγματα και το βράδυ ξαναγύριζε σπίτι της γεμάτη αναμνήσεις. Οι κάτοικοι του Καρτιέ Λατέν ‘βγαζαν καρέκλες στα μπαλκόνια και χάζευαν τις οδομαχίες. Και χειροκροτούσαν τους νικητές. Ένα ημερήσιο θέαμα, ή μάλλον ψυχόδραμα. Όλα τα σχολεία και φοιτητικά κέντρα είχαν καταληφθεί. (Ο Κούνδουρος με τρεις επαναστατημένους Πορτογάλους κατέλαβε την ελληνική φοιτητική εστία της Πανεπιστημιούπολης). Μεσήλικες και νέοι συνεδρίαζαν και λογομαχούσαν από το πρωί μέχρι το βράδυ στα αμφιθέατρα. Αργότερα κατάλαβα γιατί όσοι κυκλοφορούσαν εκεί ήταν μονίμως βραχνοί. Όλα τα προβλήματα της κοινωνίας είχαν τεθεί επί τάπητος εκείνο τον καιρό. Όπως αποδείχτηκε, στα γαλλικά σχολεία οι δάσκαλοι δεν άφηναν ποτέ τα παιδιά να πάρουν το λόγο. Και ξαφνικά, όλοι σταμάτησαν ­ τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες, δάσκαλοι ­ και άφησαν τα παιδιά να μιλάνε. Τα οποία σταματημό δεν είχαν.

Κανείς δεν κατάλαβε γιατί ξέσπασε γενική απεργία σ’ όλη τη χώρα λίγο αργότερα. Ο φοιτητικός Μάης θεωρήθηκε σαν κάτι το φυσικό και το θεμιτό. Όλοι βρήκαν την ευκαιρία να απαιτήσουν όσα δεν τολμούσαν μέχρι εκείνη τη στιγμή. Η Γαλλία, σαν ένας άνθρωπος, ελευθερώθηκε από αόρατα δεσμά. Οι πολιτικοί, βλέποντας να έρχεται το τέλος της ντεγκωλικής δυναστείας, έβαζαν υποψηφιότητα για τη θέση του νέου πρωθυπουργού. Τανκς άρχισαν να εμφανίζονται στα περίχωρα. Και ο Ντε Γκωλ έτρεξε με ελικόπτερο στη Γερμανία να εξασφαλίσει την υποστήριξη του στρατηγού Μασί (αρχηγού των εκεί γαλλικών στρατευμάτων κατοχής). Αλλά πλησίαζαν ευτυχώς οι διακοπές και η ζωή ξαναβρήκε τον κανονικό της ρυθμό. Τρόπος του λέγειν, διότι βέβαια τίποτα δεν έμεινε όπως ήταν πριν. Η πολιτιστική επανάσταση άναψε στην Κίνα του Μάο, αλλά έγινε πραγματικότητα στη Γαλλία του Μάη.

Τελικά από τις αφίσες και τα συνθήματα στους τοίχους των σπουδαστών καταλαβαίνει κανείς γιατί ξεσηκώθηκε και τι ήθελε η γαλλική νεολαία: Κάτω η κόλαση των ξέφρενων βιομηχανικών ρυθμών! Η τηλεόραση μάς μολύνει το σπιτικό! Αφήστε το ασανσέρ και πάρτε την εξουσία! Αποφασίζω την εγκαθίδρυση του κράτους της ευτυχίας! Σπάστε το καλντερίμι να βρείτε την πλαζ!! Τρέχα σύντροφε γιατί ο παλιός ο κόσμος σ’ έχει πάρει από πίσω! Βγάλε μια μεγέθυνση του μυαλού σου! Η φαντασία αρπάζει την εξουσία! Σε λίγο τα εξαίσια συντρίμμια! Πηδάτε αλλήλους! Εδώ που τα λέμε, πολλά μωρά συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια αγρύπνιας πίσω από τα οδοφράγματα. Και όχι μόνο. Είδα ένα σύνθημα σε ασανσέρ: Μη κάνετε έρωτα στο ασανσέρ! Το είχε γράψει ένας ασπρομάλλης κύριος, καταγανακτισμένος. Όταν μάλιστα είδαμε την απίθανα τεράστια αντισυγκέντρωση των ντεγκωλικών στο Σανς-Ελιζέ, τότε καταλάβαμε τι σημαίνει συντηρητική Γαλλία. Οι αστοί που διασκέδαζαν στην αρχή με την υπερεαλιστική επανάσταση, τόσο τρόμαξαν στο τέλος με τον κίνδυνο να γίνουν πραγματικότητα όλα αυτά, που όταν με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο αποφασίσαμε να τυπώσουμε καρτ-ποστάλ με αφίσες και συνθήματα του Μάη, δεν βρήκαμε ούτε έναν καταστηματάρχη που δέχτηκε να τα πουλήσει! Και αναγκαστήκαμε να ξανακάνουμε ταινίες…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s