Καλημέρα, Κούβα!

Ο Ροβήρος Μανθούλης από την Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2014 ξεκίνησε τη συνεργασία του με την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία». Στη στήλη του, που έχει τίτλο «Ο κόσμος κατ’ εμέ» θα παρουσιάζει στιγμιότυπα από μια ζωή γεμάτη εντυπωσιακές εικόνες! Το παρακάτω κείμενο, για την Κούβα του Κάστρο, είναι το πρώτο της σειράς.

Καλημέρα, Κούβα!

Ο Πιερ Ρισάρ δεν είναι παραγωγός, δεν είναι σκηνοθέτης, δεν είναι καθόλου κομματικός. Ηθοποιός είναι και μάλιστα κωμικός, διάσημος και καλός. Ο άνθρωπος αυτός ένα όνειρο είχε στη ζωή του, μια ηθική υποχρέωση: να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για τον Τσε Γκεβάρα.

  Ηταν ο Αγιός του, ο Χριστός του, ο θεός του. Θεώρησε πως του χρωστούσε ένα μεγάλο κερί. Το κερί ήταν ένα αφιέρωμα. Κατάφερε να πάει κάποτε στην Κούβα και να πάρει αρχεία και συνεντεύξεις. Από τους επιζώντες. Και ο πρώτος από τους επιζώντες είναι φυσικά ο Αλμπέρτο. Ο Αλμπέρτο Γρανάδο. Ο σύντροφος του Τσε στο περίφημο ταξίδι που κάνανε διασχίζοντας τη Νότιο Αμερική με μια μοτοσικλέτα, από το Μπουένος Αϊρες μέχρι το Καράκας της Βενεζουέλας. Παρένθεση: Την ίδια περίπου εποχή πήγα κι εγώ να κάνω ένα φιλμ για την Κούβα. Ζήτησα άδειες από την πρεσβεία της Κούβας. Πολιτιστικός Ακόλουθος είχα την τύχη να είναι ο μέγας συγγραφέας Αλέχο Καρπαντιέρ. Περνούσε καιρός και μου λέει ο Καρπαντιέρ: «Πήγαινε, δεν χρειάζεσαι βίζα, τις άδειες θα τις πάρεις πιο εύκολα επί τόπου». Και πήγα. Αν δεν είχα ένα φίλο Γάλλο στην Αβάνα, τον Ζακ, δεν θα είχα κάνει την ταινία. Κλείνει η παρένθεση. Δεν ξέρω πώς τα κατάφερε ο Πιερ Ρισάρ κι έκανε την ταινία. Γιατί ο Ρισάρ, όσοι έχουν δει τις ταινίες του, παίζει πάντα ρόλους γκαφατζή. Τους παίζει καλά, γιατί γκαφατζής είναι ο ίδιος. Γύρισε την ταινία, επέστρεψε στο Παρίσι και κανείς δεν την είδε ποτέ. Θα ξέχασε να τη δώσει για προβολή. Ξαφνικά, του ζήτησαν την ταινία και είδε ότι είχε ξεχάσει να βάλει τα πλάνα του Γρανάδο! Ψάχνει να τα βρει, ξέχασε πού τα έχει βάλει. Φωνάζει τον Γρανάδο στο Παρίσι και ξεχνάει να του κλείσει ξενοδοχείο! Με παίρνει στο τηλέφωνο ο φίλος μου ο Ζακ από την Αβάνα: «Μπορείς να φιλοξενήσεις τον Γρανάδο;». «Μπορώ», του λέω. Καθόμαστε ένα βράδυ στην κουζίνα με τον Αλμπέρτο, μπροστά σε μια ελληνικότατη φασολάδα και η κουβέντα έρχεται στον Φιντέλ. Για το πόσο φυλάγεται κι αυτός κι όλες οι ακτές της Κούβας, απ’ όπου μπαίνουν συνέχεια πράκτορες με μπουκαλάκια δηλητήριο. Για να φιλέψουν τον Κάστρο. «Τι τις φυλάνε τις ακτές;», του λέω, αφού μπαίνεις από το αεροδρόμιο χωρίς διαβατήριο και δεν σε ψάχνει κανείς!… «Αδύνατον!», μου λέει. Και του αφηγούμαι την απόδειξη:

«Φτάνω που λες, Αλμπέρτο, ένα πρωί στην Αβάνα, μόλις ξημέρωνε και κατευθύνομαι στον έλεγχο διαβατηρίων. Περνάω από ένα γκισέ, ένα δεύτερο, ένα τρίτο, ψυχή! Θα είναι όλοι μαζεμένοι στο τελωνείο, σκέφτηκα. Περνάω κι από κει με το διαβατήριο στο χέρι, δείχνω τη βαλίτσα, δεν με σταματάει κανείς, προχωρώ, βρίσκομαι στο δρόμο! Μπροστά στα ταξί. Μπαίνω σ’ ένα ταξί και λέω, σε άψογα ισπανικά: «Χοτέλ Νασιονάλ»! Αλλά, ξαφνικά, σκέφτηκα ότι κάτι δεν πάει καλά. Θα δούνε το διαβατήριο στο ξενοδοχείο, πώς θα δικαιολογήσω την έλλειψη σφραγίδας εισόδου; «Στοπ!», φωνάζω στον ταξιτζή. Κατεβαίνω και ξαναμπαίνω με τη βαλίτσα στο αεροδρόμιο. «Πάλι κανείς δε με σταμάτησε, Αλμπέρτο!». Πηγαίνω πίσω στον έλεγχο διαβατηρίων. Σκύβω και βλέπω τον αστυνομικό να λαγοκοιμάται. «Μπουένος ντίας, Κούμπα!», του φωνάζω. Και με τα δάχτυλα μαζεμένα, του κάνω τη χειρονομία-«σφραγίδα!». Ελπίζω να μην το πέρασε για τίποτα άλλο…».

Ο Αλμπέρτο κουνούσε το κεφάλι του. «Κάποια μέρα θα τον σκοτώσουν…», είπε μόνο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s