Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΤ’ ΕΜΕ-Ο Βίος και τα Πάθη μου, τόμος β

???????????????????????????????

Ο Ροβήρος Μανθούλης παρουσιάζει το καινούριο του βιβλίο που είναι ο δεύτερος τόμος του αυτοβιογραφικού , Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΤ’ ΕΜΕ-Ο Βίος και τα Πάθη μου . Η παρουσίαση θα γίνει την Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου και ώρα 8 μμ στον πολιτιστικό χώρο των Εκδόσεων Γαβριηλίδη, Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι.

Ο 2ος αυτός τόμος είναι η συνέχεια του πρώτου -των 610 σελίδων- επίσης γεμάτος από «Βίο και Πάθη», από απρόοπτα και συμπτώσεις ανά τον Κόσμον. Επίσης πλούσιος σε ιδέες και κρίσεις για τα ιστορικά, τα καλλιτεχνικά, τα πολιτικά και τα κοινωνικά δρώμενα που βρίσκουν καταφύγιο σε αυτόν τον τόμο.

Θα μιλήσουν :

Ο σκηνοθέτης Νίκος Θεοδοσίου και στέλεχος του Νεανικού Πλάνου που αντιπροσωπεύει τον Ροβήρο Μανθούλη στην Ελλάδα.

Η Ντέπη Βρεττού, Ραδιοφωνική παραγωγός-διεθνείς συμπαραγωγές ΕΡΤ, με την οποία συνεργάστηκε ο παππούς μου προσφέροντας τις ταινίες του για την απρόσκοπτη λειτουργία της αντιστασιακής ΕΡΤ-Open.

Ο Άρης Εμμανουήλ, Πρώτος βοηθός του Ροβήρου Μανθούλη στις ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ που γύρισε το 1983 και που –άλλη μια σύμπτωση- έχει κάνει την εκδοτική επιμέλεια του βιβλίου του σήμερα..

Ο σκηνοθέτης Βασίλης Κοσμόπουλος που πρόσφατα ανακάλυψε μια σημαντική αρχαιολογική ταινία και ίσως μοναδική στον κόσμο, που είχε χαθεί και που είχαν γυρίσει ο παππούς μου με τον Ηρακλή Παπαδάκη και Φώτη Μεσθεναίο, Η ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ, με κυρίαρχη συμμετοχή του αρχαιολόγου Γιάννη Μηλιάδη, Διευθυντή της Ακρόπολης και του Μουσείου της το 1961.

Στην εκδήλωση θα προβληθεί η ταινία Η ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Advertisements

Ο Μανθούλης για το μοντάζ

Μονταζ

Την Τρίτη 5 Γενάρη και ώρα 7:30, θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου του σκηνοθέτηΡοβήρου Μανθούλη με θέμα τα κύρια εκφραστικά μέσα που συνθέτουν την σκηνοθεσία και με τίτλο Μοντάζ. Συνέχεια

Ο σκηνοθέτης κι ο κόσμος του

???????????????????????????????Με τη συνδρομή των φίλων από τα παλιά, του  Τίτου Πατρίκιου και του Γιάννη Μπακογιαννόπουλου αλλά και της Ρένας Θεολογίδου έγινε το βράδυ του Σαββάτου (18/10/2014)  η παρουσίαση του νέου βιβλίου του Ροβήρου Μανθούλη με τίτλο «Ο κόσμος κατ’εμέ / Ο Βίος και τα Πάθη μου» 

Αυτή τη φορά, ο μεγάλος έλληνας σκηνοθέτης, που παράλληλα με το πλούσιο σκηνοθετικό του έργο  έχει αναπτύξει και ένα σημαντικό συγγραφικό έργο, δεν καταπιάνεται με τους «άλλους» αλλά με τον ίδιο του τον εαυτό.

???????????????????????????????Μιλάει σε πρώτο πρόσωπο μεν αλλά αναφέρεται πολύ λιγότερο στις ταινίες του, όπως επεσήμανε ο Γ. Μπακογιαννόπουλος, και περισσότερο στα ιστορικά γεγονότα, καταστάσεις και πρόσωπα που συνάντησε στο διάβα του.

Γι αυτό ο »Κόσμος κατ’εμέ» δεν είναι μια τυπική αυτοβιογραφία αλλά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν μια υπόγεια ιστορία του 20ού αιώνα, στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο.

Στους ομιλητές, και ιδιαίτερα στον Τίτο Πατρίκιο, δόθηκε η ευκαιρία να αναφερθούν σε πολλές προσωπικές στιγμές της κοινής τους διαδρομής που θα μπορούσαν να αποτελέσουν επιπλέον κεφάλαια του βιλίου.

»Κόσμος κατ’εμέ» κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη, έχει 612 σελίδες, και στοιχίζει 30 ευρώ. Περισσότερα για το βιβλίο εδώ

??????????????????????????????? ???????????????????????????????

Η αυτοβιογραφία του Ρ. Μανθούλη

Layout 1

Στο δρόμο για τις προθήκες των βιβλιοπωλείων βρίσκεται το νέο βιβλίο του Ροβήρου Μανθούλη.  Αυτή τη φορά πρόκειται για ένα χρονικό της ζωής του.

Μιας ζωής γεμάτης εικόνες, πρόσωπα, γεγονότα, στιγμές μοναδικές ενός ταραγμένου αιώνα.

Τίτλος «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΤ’ ΕΜΕ – Ο Βίος και τα Πάθη μου» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη.

 Η πρώτη παρουσίαση θα γίνει το Σάββατο 18 Οκτωβρίου, 7 μμ. στην αίθουσα εκδηλώσεων των  Εκδόσεων  Γαβριηλίδη, Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι, Τηλ. 2103228839.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν η Ρένα ΘΕΟΛΟΓΙΔΟΥ, ο Γιάννης ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ και ο Τίτος ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ (αν είναι στην Αθήνα). Και φυσικά ο συγγραφέας. Συνέχεια

Avant premiere για τις «Μεταμορφώσεις της Αφροδίτης»

EGO_ki_o_Rodin(από την Ελευθεροτυπία 6/5/2014)

Το γυμνό στην ιστορία της τέχνης

«Οταν οι άνθρωποι άρχισαν να ντύνονται άφησαν τουλάχιστον τους θεούς τους γυμνούς. Οπότε, το να κυκλοφορείς δημόσια γυμνός αποτελούσε προσβολή στα θεία. Εκτοτε, τα σώματα είναι ιερά και μόνο ιερείς ζωγράφοι και ιερείς γλύπτες μπορούν να τα ξεσκεπάζουν».

Ενα «ταξίδι» στις υπέροχες αυτές απεικονίσεις του γυμνού επιχειρεί ο Ροβήρος Μανθούλης στα 3 DVD του με θέμα τις «Μεταμορφώσεις της Αφροδίτης» που θα προβληθούν το Σάβατο 10 Μαΐου (7-11 μ.μ.) στο βιβλιοπωλείο-καφέ των Εκδόσεων Γαβριηλίδη (Αγίας Ειρήνης 17, Μετρό Μοναστηράκι).

«Τα θεία αυτά εικαστικά», όπως τα χαρακτηρίζει ο σκηνοθέτης, «θα τα βρίσκουμε συνέχεια μπροστά μας διασχίζοντας την Ιστορία του ανθρώπου». Πράγματι, κάθε σελίδα της Ευρωπαϊκής Ιστορίας αντιστοιχεί και σε μια εικαστική της περίοδο. Και στο πόνημα του αυτό -ένα βιβλίο και τρία dvd για τα οποία προηγήθηκε μια 30ετής έρευνα-, ο Ροβήρος Μανθούλης «επισκέπτεται» 1.300 έργα! Και δεν στέκεται μονο στην αισθητική τους, μα φιλοδοξεί να αναγνώσει παράλληλα το ηθικό και πολιτικό τους περιεχόμενο. Φυσικό είναι όμως να εστιάζει κυρίως «στην αναπόφευκτη μυθοποίηση της Γυναίκας»: στο πώς, δηλαδή, με το πέρασμα του χρόνου διαμορφώνεται (και αλλάζει) το αισθητικό, ψυχολογικό και μεταφυσικό θηλυκό ιδεώδες. Και, παράλληλα, «αυτό που βιώνουν οι διαδοχικές κοινωνίες και οι καλλιτέχνες τους σαν «ερωτικό περιβάλλον», από την αρχαιότητα μέχρι την επιδρομή της μοντέρνας τέχνης». Που σημαίνει πως θα απολαύσουμε σε διάφορες απεικονίσεις από την Αφροδίτη και τα ερωτικά αγγελάκια των ζωγράφων μέχρι κάμποσες εταίρες! Αλλά και την Εύα, τη Μαγδαληνή, την Περσεφόνη -ακόμα και την Πάπισσα Ιωάννα! Με ενδιαφέρον αναμένουμε τις ενότητες όπως «Η υπεροψία του στήθους», «Αιμομιξία, παιδοφιλία, ομοφυλοφιλία», «Οι Μεδίκοι και το Βατικανό (δολοφονίες και όργια)».

Κι όλ’ αυτά, υπό τις μελωδίες του Βιβάλντι.

Η έκδοση του τόμου και των 3 dvd θα πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο.

Νέο βιβλίο: ΕΞΙ ΝΥΧΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

ROVIROS_6 nyktesΡοβήρος Μανθούλης

ΕΞΙ ΝΥΧΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

( με Πανσέληνο )

Φιλμική διασκευή του μυθιστορήματος του Γιώργου Σεφέρη

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εξάντας

Ο Ροβήρος Μανθούλης λέει για το βιβλίο:

Μια σπαρακτική ανάγκη για φιλία. Για έρωτα. Για ψυχική και διανοητική επιβίωση σε μια Ελλάδα διαλυμένη μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και τον Εθνικό Διχασμό. Ένα ερωτικό και, αναμφίβολα βιωματικό μυθιστόρημα, αν όχι αυτό-βιογραφικό, που ο Σεφέρης δεν θέλησε να το δημοσιεύσει όσο ζούσε.

Κλήθηκα να το κινηματογραφήσω πριν από μερικά χρόνια. Ο χρηματοδότης μας, που ήταν η τότε ΕΡΤ, πρότεινε κάτι βιαστικό, με περιορισμένο προϋπολογισμό, και αρνήθηκα να το γυρίσω. Όμως είχα πολύ εργαστεί στη διασκευή, έχοντας στο μυαλό μου πώς θα ολοκλήρωνε το έργο του ο Σεφέρης αν ήταν διασκευαστής ο ίδιος.
Προσθέτοντας στο έργο του –είμαι βέβαιος– την κοινωνική και πολιτική διάσταση της τόσο ταραγμένης εκείνης δεκαετίας του 1920.

Αν δεν γυριστεί ποτέ αυτή η ταινία, ας μείνει τουλάχιστο το ιστόρημά της.

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει στις στις 29 Μαΐου, 6.30μμ στο Αμφιθέατρο του Μουσείου της Ακρόπολης

Θα το παρουσιάσουν οι  Αλέξης Ζήρας και Δημήτρης Δασκαλόπουλος.

ΤΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ

Στο περιθώριο των γυρισμάτων των ταινιών του ή της συγγραφής των βιβλίων του ο Ροβήρος Μανθούλης είχε την ευκαιρία να «απλώσει» στο χαρτί ή να εκφωνήσει σε σύντομες ομιλίες τις σκέψες του για ζητήματα που κινηματογράφου και όχι μόνο.

Αυτά τα μικρά κείμενα που βρίσκονται σκόρπια εδώ κι εκεί, κάποια ανέκδοτα, πρόκειται να εκδοθούν κάτω από το γενικό τίτλο  «ΤΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ, COURΤS METRAGES ή SHORTS».

Μικρή γεύση από αυτά τα «μικρού μήκους» μπορεί να πάρει ο αναγνώστης στη συνέχεια από μια ομιλία του στην Αθήνα για τον Ταρκόφσκι.

Όπου και να ταξιδέψω ο Ταρκόφσκι με πληγώνει…

Την αφορμή για τις ταραγμένες –πρέπει να πω– αυτές σκέψεις μου την έδωσε το makingof της Θυσίας που είδα πρόσφατα. Ο Ταρκόφσκι –σαν τον Μπέργκμαν και σαν τον Κουροσάβα– είναι μια βίβλος ολόκληρη. Πώς μπορείς να μιλήσεις γι’ αυτόν όταν όλο του το έργο σου επιβάλλει τη σιωπή; Μπορείς μόνο να δεις. Να δεις την ανασκαφή που επιχειρεί ο σκηνοθέτης στους σκοτεινούς διαδρόμους του κόσμου που ξετυλίγεται μπροστά σου, να ψάξεις να βρεις τους δικούς του διακόπτες με τους οποίους θ’ ανάψεις το ένα φως μετά το άλλο για να βρεις το δρόμο για την έξοδο – ή για το αδιέξοδο.

Τι άλλο είναι η Θυσία, για παράδειγμα, από ένα αδιέξοδο φορτισμένο όχι με θρήνο αλλά με αίνιγμα; (Με αίνιγμα κι όχι με απελπισία, παρ’ όλο που το γύρισμα στη Σουηδία και οι Σουηδοί ηθοποιοί σού θυμίζουν Μπέργκμαν). Τι άλλο είναι από μια μυσταγωγική ποιητική γλώσσα που αρθρώνεται με θυμό; – θα ’λεγες με πυρετό. Τον ακούω ακόμα να ωρύεται. Νομίζω πως τον ακούω:

Το δέντρο, προσοχή, να ποτιστεί!

Το νερό να λιγοστέψει!

Το σπίτι πρέπει να καεί!

Να καεί και να κινηματογραφηθεί!

Το πλάνο, προσοχή, να μη χαθεί!

Η κάμερα, η μια, σταθερή!

Η άλλη με τράβελιγκ και προσοχή στις ράγες,

να μη σκαλώσει και μας κουνηθεί!

Όχι, όχι, όχι! Θάνατος, καταστροφή!

Τρέμουν τα χέρια σας, χάλασε η μηχανή!

Το σπίτι να ξαναχτιστεί!

Κι όλα θα τα γυρίσουμε απ’ την αρχή!

Δώστε μου, επιτέλους, μια γνήσια πυρκαγιά!

Μια φωτιά κινηματογραφική!

Οι άνθρωποι στο πλάνο, σε πρώτο πλάνο!

Και το αυτοκίνητο πιο πάνω

σαστισμένο

να παραπατάει σαν ψυχικά τραυματισμένο!

«Αλλιώς θα βάλω τις φωνές», φωνάζει ο σκηνοθέτης αναστατωμένος, «αλλιώς, το σπίτι θα το ξαναχτίσω και θα το ξανακάψω πιο κινηματογραφικά ακόμα!». Και βλέπω, τέλος, τον Ταρκόφσκι να γιορτάζει με γέλια και χοροπηδήματα και μπράβο για την πυρκαγιά που επιτέλους υπάκουσε. Κι έκανε παρανάλωμα το σπίτι, γιατί αυτή ήταν η μοίρα αυτού του σπιτιού. Να γίνει, ίσως, ο τάφος του πρωτομάστορα. Μόνο όταν δεις πώς γυρίστηκε η Θυσία, βλέπεις με τι θυμό χτίζεται ένα αριστούργημα. Τι σκέφτεται άραγε ο σκηνοθέτης όταν σιωπηλός κρύβεται πίσω από τις κάμερες, περιμένοντας να γίνουν όλα στάχτη; Θα λέει ίσως μέσα του:

Πόσο θα ζήσω;

Ένα, δυο, πέντε ακόμα χρόνια;

Και πόσους αιώνες θα ζήσει ο τάφος μου;

Θέλω ένα τάφο γεμάτο από αρωματικά φυτά.

Θέλω ένα κήπο στη στέγη της αιώνιας κατοικίας μου…

Words, words, merewords” – λόγια, λόγια, λέει ο Σαίξπηρ με το στόμα του Τρωίλου, που είχε κατάρα απάνω του να πεθάνει νέος. «Με λόγια δεν πληρώνονται τα χρέη». Εκτός αν βγαίνουν απ’ την καρδιά. Οι λέξεις είναι πληγές στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Είναι λίαν επίπονο να εξηγήσεις με λέξεις ένα έργο ή τον σκηνοθέτη του. Στον κινηματογράφο, όπως και στη Φύση, ο δημιουργός παραμένει άφαντος. Και σιωπηλός. Υποφέρει μυστικά ο πλάστης για τα πλάσματά του – και είναι ο λόγος που τα φέρνει στον κόσμο. Αυτό το πάθος δεν είναι πάντα ορατό, αλλά, όταν είναι, τότε αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο δημιουργός είναι το πρώτο θύμα του πάθους του. Δεν είναι τυχαίο ότι το έργο του ονομάζεται Θυσία. Η τεχνολογία μπορεί να είναι μοντέρνα, αλλά η Τέχνη παραμένει πρωτόγονη. Και στα θεμέλιά της είναι ορατά τα ίχνη της θυσίας που θα εξαγνίσει το οικοδόμημα, το χτισμένο με ιδρώτα και αίμα. Γι’ αυτό, το πρώτο μέλημα του σκηνοθέτη είναι να ελέγξει και να φρενάρει τις αμφιβολίες που θα προκύψουν. Γιατί θα προκύψουν. Όπως σε κάθε πρόταση που πλάθεται με υλικό το πάθος. Σε κάθε πρόταση φιλοσοφική, μεταφυσική, θρησκευτική. Θα προκύψουν γιατί μπορεί μια ταινία να είναι πρόταση επικοινωνίας και ανταλλαγής, αλλά η πραγματική συνάντηση με το θεατή γίνεται πάντα «εκτός οθόνης», κάπου στο συλλογικό υποσυνείδητο. Στην οθόνη βλέπουμε τις μαχαιριές, αλλά οι πληγές ανοίγονται –αργά, σταθερά και υπόγεια– στα βιωματικά σπλάχνα του θεατή. Όπου και να ταξιδέψει, ο Ταρκόφσκι τον πληγώνει…

Αν η ψυχαγωγία τελειώνει γρήγορα –όπως το κλάμα και το γέλιο–, η αγωγή της ψυχής διαρκεί, όπως διαρκεί η συμπόνια –ο «έλεος» του Αριστοτέλη– η συμπόνια του δημιουργού για τα δημιουργήματά του, της οποίας τελικός στόχος είναι ο θεατής. Αν τελικά η δουλειά μας συνίσταται όχι στο να προσφέρεις πολλά, αλλά στο να προσφέρεις τον εαυτό σου, αυτό που θέλει ο σκηνοθέτης να μοιραστεί με το θεατή του, πριν απ’ όλα, είναι η γενεαλογία του. Και σ’ αυτό θα συμφωνούσε νομίζω ο Ταρκόφσκι. «Να κελαηδάς, αλλά να κελαηδάς πάνω στο γενεαλογικό σου δέντρο», συμβούλευε ο Κοκτό. Το δέντρο του Ταρκόφσκι μεγαλώνει και τους κλάδους του προς όλους μας γενναιόδωρα απλώνει.

Ροβήρος Μανθούλης

*Ομιλία στα πλαίσια μιας άκρως ενδιαφέρουσας ημερίδας για τον Ταρκόφσκι, που έγινε πριν από λίγα χρόνια στο Βυζαντινό Μουσείο με συμμετοχή πολλών ξένων μελετητών, παραγωγών και συνεργατών του. Δεν έλειψε και η Σουηδή παραγωγός της τελευταίας ταινίας του. Σημειωτέον, για την ιστορία, ότι δεν παραβρέθηκε ούτε ένας, για δείγμα, κινηματογραφιστής ή κινηματογραφικός κριτικός. Ίσως δεν χρειάστηκε, γιατί ήταν παρών ο Θόδωρος Αδαμόπουλος της Ταινιοθήκης, που πήρε μέρος στην οργάνωση και, φαίνεται, εκπροσωπούσε το σύνολο της απούσας κινηματογραφικής Ελλάδας. Ευτυχώς και ο Κώστας Γεωργουσόπουλος με την ομιλία του.